De geselecteerden

De verschillende achtergronden en insteken van de kunstenaars beloven alvast een gevarieerde en boeiende mix van beelden op te leveren. Als voorproefje vroegen we hen alvast om zichzelf te kaderen binnen hun passie: foto, film of multimedia.

Berten Jaekers: “Mijn werk ontstaat uit observaties, ontmoetingen en beelden of objecten die ik - vaak toevallig - aantref. Deze verwerk ik dan in installaties, site- specific interventies en sculpturale reconstructies. De driedimensionale impressies komen vaak voort uit fotografische registraties. Deze kunnen in een presentatie het ruimtelijk werk bijstaan. Daarnaast gebruik ik het documentaire karakter van fotografie om site-specifieke interventies te registreren en te archiveren, met een accent op de evolutie en de tijdelijkheid van de ingreep. Het voortdurend in vraag stellen van het statuut van objecten en ruimten en het wisselen van die statuten en contexten is een constante in mijn werk. Hierbij is het onderzoek naar de tentoonstellingsruimte en naar de kunstenaar als “maker” doorgaans sterk aanwezig.”

Berten Jaekers (Merksem, °1985) woont en werkt momenteel in Amsterdam waar hij resideert aan “de ateliers”, een onafhankelijk kunstenaarsinstituut dat jonge kunstenaars een werkplaats biedt en begeleidt in hun zoektocht. In 2008 studeerde hij af aan het K.A.S.K. te Gent in de studierichting Multimediale Vormgeving. Zijn bijdrage aan de tentoonstelling bestaat uit twee sculpturen/ installaties. Deze zijn beiden gebaseerd op replica's van objecten die hij op straat aantrof, fotografeerde en vervolgens verwerkte tot een sculptuur.

Voor sommigen is het creëren van artistiek werk pas later ten tonele verschenen, zoals in het geval van de cineast Sahim Omar Kalifa: “Een film maken is altijd een droom van mij geweest, maar toen ik in mijn land was kon ik geen film studeren, omdat bij ons geen filmscholen waren. In de plaats ben ik dan maar economie gaan studeren. Gelukkig kon ik later hier in België wel een Master in Film halen.”

Sahim Omar Kalifa (Zahko, °1980) werd geboren in Koerdistan en leeft sinds 2001 in België. Hij kwam als verstekeling in een truck van Istanbul naar Brussel, nadat broers van hem werden vermoord door de Turkse geheime politie. In 2006 kreeg zijn film 'Ava Res' de juryprijs in het Melbourne Kurdish Filmfestival in Australië. De film die hij toont in de ARENA Deluxe-expo is 'Nan (brood)'. Met 'Nan' behaalde hij zijn diploma als Master in film maken (regie/fictie) aan Sint-Lukas. In 2008 won de film ook de wildcard (ter waarde van € 60 000) van het Vlaams Audiovisueel Fonds op het Internationaal Kortfilmfestival van Leuven.

Dirk D’Hulster ziet zijn werk dan weer als een resultaat van verschillende inspiratiebronnen en beperkt zich niet tot één medium: “Ik tracht een brug te slaan naar het verleden: schilderkundige technieken en oude fotografische procédés overplaatsen naar digitale media om nieuw werk te verkrijgen. Geheugen is een belangrijk thema: in hoeverre effecteert-affecteert tijd een herinnering en worden zo nieuwe beelden gemaakt? Daarnaast ben ik ook begaan met ‘het boek’ als volume; als wit-zwart verdeling; de geur die ontstaat wanneer je een boek openslaat, de textuur van het papier en de inkt, het plezier van het kijken... Door het deeltelijks plaatsen van afbeeldingen buiten het boek kan de toeschouwer zelf zijn afbeeldingen maken. Deze maakt dan op zijn beurt nieuwe beelden. Recent heb ik een reeks zelfportretten gemaakt onder de titel ‘HEAD’.” Dit boek ligt ook op de tentoonstelling.

Dirk D'Hulster (Lille (Frankrijk), °1960) studeerde aan Sint-Lukas Gent en werd o.a. geselecteerd voor Made in Kortrijk in 2008 en Halle-aux-Draps in Doornik in 2009. Onderwerpen zijn vooral gebouwen en ruimtes. Daarom worden de werken ook vertaald-hertaald in klanken. Deze kunnen grootte en afstand bepalen. In de tentoonstelling is het geluid te horen afkomstig van deze werken.

Frederik Beyens is een fotograaf pur sang en legt de nadruk vooral op compositie, kleurgebruik en textuur van het gefotografeerde onderwerp. Enscenering of digitale manipulatie zijn niet aan hem besteed. “De camera-standpunten zijn atypisch, wat leidt tot een vertekend beeld van de realiteit. Op deze manier probeer ik de twijfelachtige positie van de fotografie als de meest realistische der kunsten te ontmaskeren. Het kleurgebruik is gebaseerd op harde en zachte contrasten; reflecties van de flash worden bewust niet verdoezeld en in het beeld gehouden. Zo doende sluit de technische tekortkoming consequent aan bij de onvolmaaktheid van het beeld.”

Frederik Beyens (Brussel, °1981) studeerde journalistiek en behaalde in 2008 ook een masterdiploma fotografie.

De gemonteerde foto’s van MARçus zijn uitingen van de complexiteit van de menselijke psyche. Over zijn ‘Tuinmuren, zo hoog als het ego vereist’ schreef Thomas Gerard: “Verzamelen, stapelen, sorteren, registreren, niets is de mens te veel om zijn aanwezigheid op deze aardkloot voor het nageslacht vast te leggen. Noem het onsterfelijkheid. Niets blijkt echter minder waar; welgemutst en met de snelheid van het licht rijdt diezelfde mens zich vast in zijn eigen definitie. Hoe meer solide het eigen vakje, hoe kleiner de kans er ooit nog aan te ontsnappen, laat staan er onverwachts iemand anders dan zichzelf te ontmoeten.”

Hoewel zijn vader met fotografie bezig was, voelde Marçus zich in eerste instantie niet aangetrokken tot de fotografie. Na opleidingen aan de academie van Tielt begon hij als beeldhouwer. Het maken van sculpturen bleek voor hem de ideale manier om te leren werken met ruimte en om op vernieuwende manieren om te gaan met de aan- en afwezigheid van leegte.  Meer en meer begint zijn aandacht ook naar fotografie te gaan. Dit gebeurt enerzijds uit praktische redenen: hij wil zijn beeldhouwwerken op de gevoelige plaat vastleggen en merkt dat de essentie van een werk zich niet zo gemakkelijk laat vatten. Anderzijds vormt fotografie, waar elke klik op de knop een afgewerkt product aflevert en je dus niet kan blijven sleutelen, een welkome uitdaging. Naarmate hij zich meer in het medium verdiept, veranderen de onderwerpen van zijn foto’s; niet langer opeengestapelde grondstoffen, maar gebruiksvoorwerpen komen centraal te staan. Het spel met ruimte blijft echter een constante.

Wim Knapen ging op bezoek bij de meer gefortuneerden onder ons en verraste de jury met een reeks snapshots van high society kringen. Zo sprekend als zijn beelden zijn, zo moeilijk vindt hij het zelf om zijn werk te omschrijven: “Mijn werk gaat eigenlijk alleen over mezelf, maar omdat ik ook buiten mezelf leef gaat het ook over de rest van de wereld (zoals ik hem ken). Het is erg moeilijk om over mijn visie te spreken. Ik leer en vergeet constant. Ik verander als persoon de hele tijd wel een beetje, en elk thema dat anders wordt belicht vraagt om nieuwe conclusies.”

Wim Knapen (Leuven, °1986) studeerde in 2009 af als master in de beeldende kunsten/fotografie aan het Kask te Gent. Hij liep in 2008 stage bij David Claerbout voor het project 'Riverside'. In oktober 2009 deed hij de fotografie van het project 'Chronicle' voor Lin Yilin i.s.m. Theater in Motion en het Kaaitheater. 'Sur les cercles' is een documentair fotografisch werk dat de kijker meeneemt achter de schermen van een aantal Belgische topclubs. Topclubs in welke discipline? Netwerken, het genieten van een hoge levenskwaliteit en het samenbrengen van zaken en plezier. Toevluchtsoorden voor hen die bovenaan de sociale ladder staan. Met dit werk probeert hij een aantal van de eigenheden te vatten van deze gesloten wereld: sociale omgang en communicatie, trends, statussymbolen en vooral hun lichaamstaal en houdingen.